Katkı maddesi ne işe yarar?
Polimer katkıları; işleme davranışını, kararlılığı, görünümü veya kullanım özelliklerini düzenlemek amacıyla reçeteye eklenebilir. Antioksidanlar, UV stabilizatörleri, pigmentler ve işleme yardımcıları farklı görevler üstlenir.
Katkının uygunluğu ana polimer, diğer bileşenler, proses ve nihai kullanım koşullarıyla belirlenir. Bir uygulamada yararlı olan girdi başka bir uygulamada aynı sonucu vermeyebilir.
Dolgu ile takviye arasındaki fark
Dolgular reçetenin hacmini, maliyet yapısını, yoğunluğunu veya bazı fiziksel özelliklerini değiştirebilir. Takviye ise yük aktarımı ve mekanik davranışın iyileştirilmesi amacıyla değerlendirilir. Aynı girdi farklı reçetelerde birden fazla rol üstlenebilir.
Lifli bir girdinin bulunması tek başına takviye etkisini kanıtlamaz. Lif boyutu, dağılımı, yönlenmesi ve matrisle etkileşimi önemlidir. Rijitlik artarken uzama veya darbe davranışı azalabilir; sonuçlar birlikte ölçülmelidir.
Uyumlaştırıcı hangi sorunu ele alır?
Farklı bileşenler arasındaki ara yüz etkileşimi yetersiz olduğunda dağılım ve yük aktarımı sorunları ortaya çıkabilir. Uyumlaştırıcılar seçilen sistemde bu etkileşimi düzenlemek amacıyla değerlendirilir.
PP ve lifli girdiler için uygun kimya ve dozaj, matris ve kaynak özelliklerine bağlıdır. Belirli bir uyumlaştırıcı bütün lifler için evrensel çözüm değildir. Seçim kontrollü reçete karşılaştırmasıyla yapılmalıdır.
Dozaj, toplam parça maliyeti ve doğrulama
Katkı oranını artırmak her özelliği iyileştirmez. Besleme, akış, nem, aşınma, yüzey kalitesi ve proses kararlılığı da etkilenebilir. Kütlece oran ile hacimce oran açıkça belirtilmeli, karşılaştırmalarda aynı hesap temeli kullanılmalıdır.
Virgin PP tüketiminin azalması tek başına toplam maliyet düşüşü değildir. Kurutma, çevrim süresi, fire ve lojistik birlikte değerlendirilir. BIO-LIF için kullanım oranı ve sonuçlar müşteri reçetesi, PP türü ve hedef parçanın kabul kriterlerine göre belirlenir.